ആധുനിക ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തിൽ കേരളത്തിന് എന്നും ഒരു സവിശേഷ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. നവോത്ഥാനത്തിന്റെ മഹത്തായ പാരമ്പര്യവും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ വിപ്ലവാത്മകമായ സമത്വചിന്തയും കൈകോർത്ത മണ്ണാണിത്. ഉയർന്ന സാക്ഷരതയും ശാസ്ത്രബോധവും സാമൂഹിക നീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള കണിശമായ ബോധ്യങ്ങളുമാണ് കേരളീയ സമൂഹത്തെ നിർവ്വചിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലം അടുക്കുമ്പോൾ ഈ പ്രബുദ്ധതയ്ക്ക് മുകളിൽ ഒരുതരം ജീർണ്ണത നിഴൽ വീഴ്ത്തുന്ന കാഴ്ചകൾക്കാണ് നാം സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. പുരോഗമന ചിന്തയുടെ വക്താക്കളെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ 'വിപ്ലവ-മതേതര' നേതാക്കൾ, യാഥാസ്ഥിതിക മതപുരോഹിതന്മാരുടെ തിട്ടൂരങ്ങൾക്കായി അവരുടെ വാതിൽക്കൽ ക്യൂ നിൽക്കുന്ന പടങ്ങളും ദൃശ്യങ്ങളുമാണ് മാധ്യമങ്ങളിൽ നിറയുന്നത്. ആത്മീയതയേക്കാൾ രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള ഈ വിധേയത്വം ഒരു സാംസ്കാരിക പതനത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.
ജനാധിപത്യത്തിൽ അക്കങ്ങളാണ് അന്തിമ വിധി തീരുമാനിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ആ അക്കങ്ങൾ ഒപ്പിക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിൽ, തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അന്തസ്സത്തയെ സംഘടിത പൗരോഹിത്യത്തിന് മുന്നിൽ അടിയറവ് വെക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ചൂടിനിടയിൽ നാട്ടിലുടനീളം ദൃശ്യമാകുന്നത്.
കേരളത്തിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങൾ ഇന്ന് തുടങ്ങുന്നത് പാർട്ടി ആപ്പീസുകളിൽ നിന്നോ രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപങ്ങളിൽ നിന്നോ അല്ല; മറിച്ച് ആത്മീയ ശക്തികേന്ദ്രങ്ങളുടെ പടിവാതിൽക്കൽ നിന്നാണ്. ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന സിപിഐഎമ്മും, നെഹ്റുവിയൻ മതേതരത്വത്തിന്റെ കാവൽക്കാരാണെന്ന് പറയുന്ന കോൺഗ്രസും ഒരുപോലെ ഈ 'പുരോഹിത പ്രീണന' മത്സരത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു. സ്ഥാനാർത്ഥികൾ വെറുതെ ഈ കേന്ദ്രങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ഭക്തി ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു പരസ്യ നാടകം തന്നെ അവിടെ അരങ്ങേറുന്നു. ദർഗ്ഗകളിലും ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ശവകുടീരങ്ങളിലും നടത്തുന്ന വഴിപാടുകൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ കൃത്യമായി വോട്ടർമാരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു. ഒരാളുടെ വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതല്ല, എന്നാൽ ഈ പരസ്യമായ ഭക്തിപ്രകടനം വോട്ട് ബാങ്കുകളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ള വെറും പ്രീണനതന്ത്രം മാത്രമാണ്. ഇത് വിശ്വാസമല്ല, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു കച്ചവടമാണ്.
ഈ പ്രീണന രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം, ആർക്ക് മുന്നിലാണ് നമ്മുടെ നേതാക്കൾ തലകുനിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. സ്ത്രീവിരുദ്ധവും അങ്ങേയറ്റം യാഥാസ്ഥിതികവുമായ നിലപാടുകൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മതപുരോഹിതന്മാരുടെ മുന്നിലാണ് പുരോഗമനവാദികൾ വണങ്ങി നിൽക്കുന്നത്. വിവിധ മതസംഘടന നേതാക്കളുടെ കാര്യാലയങ്ങളിലേക്കും മെത്രാന്മാരുടെയും , സന്ന്യാസിമാരുടെയും കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കുമാണ് സ്ഥാനാർത്ഥികളുടെ പടയോട്ടം നടക്കുന്നത്. ഒരുവേള, തങ്ങൾക്ക് ഇത്രയധികം സ്വാധീനമുണ്ടോ എന്ന് ഈ പുരോഹിതന്മാർ തന്നെ അതിശയിച്ചു പോകുന്നു!. ഇതപര്യന്തമുള്ള പല തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെയും ചരിത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഈ മത നേതൃത്വങ്ങൾക്ക് വോട്ടർമാരിൽ കാര്യമായ സ്വാധീനമൊന്നും ഇല്ലെന്നാണെന്നത് മറ്റൊരു തമാശ. എങ്കിലും ഒരു സ്ഥാനാർത്ഥി വണങ്ങാൻ പോയാൽ മറുസ്ഥാനാർത്ഥിയുടെ ഇരിക്കപ്പൊറുതി നഷ്ടമാകുമല്ലോ!.
മുസ്ലിം ലീഗോ കേരള കോൺഗ്രസോ ഇത്തരത്തിൽ പുരോഹിതന്മാരെ വണങ്ങുന്നത് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം വെച്ച് മനസ്സിലാക്കാം. എന്നാൽ കോൺഗ്രസിലെയും സി.പി.ഐ.എമ്മിലെയും സ്ഥാനാർത്ഥികളാണ് ഈ മത്സരത്തിൽ കൂടുതൽ ആവേശത്തോടെ മുന്നിലുള്ളത്. ആധുനിക ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന മതനേതൃത്വങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ ഇങ്ങനെ അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ, തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വമാണ് അവർ പുരോഹിതന്മാർക്ക് പണയം വെക്കുന്നത്.
മത്സരബുദ്ധിയോടെയുള്ള പുരോഹിത പ്രീണനം കേവലം പ്രതീകാത്മകമല്ല; അത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നയങ്ങളെപ്പോലും ബാധിക്കുന്നു. ശബരിമല വിഷയത്തിൽ കേരള സർക്കാർ ആദ്യം സ്വീകരിച്ച ഭരണഘടനാപരമായ നിലപാട്, 'ആചാര സംരക്ഷകരുടെ' പേരിൽ തെരുവിലിറങ്ങിയ മതനേതൃത്വങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദത്തിന് മുന്നിൽ ഒടുവിൽ തകരുന്നത് നാം കണ്ടു. കടുത്ത പ്രത്യയശാസ്ത്ര ബോധ്യമുള്ള സർക്കാരുകൾ പോലും പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ബ്ലാക്ക്മെയിലിംഗിന് മുന്നിൽ എത്രത്തോളം ദുർബലമാണെന്ന് ആ സംഭവം തെളിയിച്ചു.ലിംഗനീതിയുടെയും സാമൂഹിക പരിഷ്കരണത്തിന്റെയും കാര്യത്തിലും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ ഇതേ ഒത്തുതീർപ്പ് നയം തുടരുന്നു. മുസ്ലിം പൗരോഹിത്യത്തിലെ യാഥാസ്ഥിതികരെ ചൊടിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ലിംഗസമത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ വാദങ്ങളെ പാർട്ടികൾ മയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതിലൂടെ ഭരണഘടനാപരമായ ധാർമ്മികതയും ശാസ്ത്രബോധവും മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യവും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും പൗരോഹിത്യം അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യം വെറും 'ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ ഭരണം' മാത്രമല്ല; അത് നിയമവാഴ്ചയിലൂടെ പൗരസമൂഹത്തിന്റെ സമഗ്രമായ വളർച്ച ഉറപ്പാക്കലാണ്. പൗരോഹിത്യവുമായി ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തി വിജയിച്ചു വരുന്ന ജനപ്രതിനിധികൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ഒരു പരിഷ്കരണവും നടപ്പിലാക്കാനാവില്ല. തന്റെ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു പുരോഹിതന്റെ കല്പനയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഭരണാധികാരിക്ക്, ആ സമൂഹത്തെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ആർജ്ജവമുണ്ടാകില്ല.ഇത് ഒരു അപകടകരമായ ചാക്രികാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയക്കാർ പൗരോഹിത്യത്തിന് മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കുന്തോറും മതസംഘടനകൾ കൂടുതൽ കരുത്തരാകുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദശകങ്ങളായി കേരളത്തിന്റെ ആന്തരിക ഘടന കൂടുതൽ യാഥാസ്ഥിതികമായി മാറിയത് ഇതിന്റെ ഫലമായാണ്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളേക്കാൾ വലിയ 'വിലപേശൽ ശക്തിയായി' മതസംഘടനകളും സമുദായ സംഘടനകളും മാറിയിരിക്കുന്നു.
മതേതര നേതാക്കൾ മതശക്തികളുടെ അനുഗ്രഹം തേടി നടക്കുന്നത് കേരള മോഡലിന്റെ തകർച്ചയുടെ സൂചനയാണ്. ഇത് നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്ന് ഇരുണ്ട യുഗത്തിലേക്കുള്ള പിൻമടക്കമാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിന് വേണ്ടി ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങൾ ബലികഴിക്കുന്നത് തുടർന്നാൽ, ഒരുകാലത്ത് രാജ്യത്തിന് മാതൃകയായിരുന്ന കേരളത്തിന്റെ പ്രബുദ്ധത എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടും.പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ തടവറയിൽ ജനാധിപത്യത്തിന് വളരാനാവില്ല. കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ കരുത്ത് വീണ്ടെടുക്കുകയും പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ പാദസേവ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പുരോഗമന സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി മതമേധാവികളുടെ തിട്ടൂരങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പണയം വെക്കരുത്. മതനേതൃത്വവും ആത്മീയ ആചാര്യന്മാരുമാണ് വിശ്വാസി സമൂഹത്തിന്റെ സമ്മതിദാനം നിർണയിക്കുന്നത് എന്നത് ശുദ്ധമായ അന്ധവിശ്വാസമാണെന്ന വസ്തുത രാഷ്ട്രീയക്കാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ കൊള്ളാം.
Content Highlights: Kerala Assembly Election 2026: How major political parties are seeking blessings from religious leaders and clergy amid intense competition for minority votes. Analysis of priestly influence on Kerala politics ahead of April 9 polls.